مدیریت - سال آخر

جواب سوال آخر (یا کاربرد هنر در دانشکده مدیریت)

zoorname — Fri, 10 Oct 2008 22:48:16 GMT

پس از مدتی اینجا را به لطف سرکار خانم ژوآن (از دانشجویان به نام دانشکده) به روز میکنم

و این است هنرهای دستی ِ دانشجویان ِ دانشکده مدیریت تهران جنوب... ترکیبی غریب از شعر نو ، ترانه های جدید ی بازار - طراحی- توسل به ارزشهای اسلامی و عجز و ناتوانی در برابر استاد و درسش ...

دانشجو بودن

zoorname — Wed, 01 Oct 2008 08:24:18 GMT

زندگي دانشجويي، مثل يك آزمايشگاه 4 ساله است؛ مهم است كه اين روزها را چطور بگذراني؛ به ويژه تو، تازه وارد عزيز!

اگر بخواهيد زندگي دانشجويي را فقط با درس‌خواندن پر کنيد، پس از پايان اين عمر کوتاه مي‌فهميد چه کلاهي سرتان رفته. در حقيقت دانشگاه در زندگي آدم چيزي غير از صد و چهل و خرده‌اي واحد است که بايد آنها را گذراند و از شرشان راحت شد. اينجا جايي است که 4 سال وقت به تو هديه مي‌کنند که اگر دانشجو نمي‌شدي آن را نداشتي؛ بايد مي‌رفتي سربازي يا سراغ يک کسب‌ و کار آبرومندانه.

اما حالا با دانشجوشدن دست‌کم 4 سال وقت داري که به خودت برسي. وقتي دانشجو هستي وقت پيدا مي‌کني رمان بخواني، سينما بروي، تمام مجلات و روزنامه‌ها را بجوي و خلاصه اينکه مي‌تواني کارهايي را که در زمان غيردانشجويي يا وقتش نيست يا حسش، انجام بدهي. پس اين 4 سال را زندگي کنيد اما به 140 واحد هم فکر کنيد.

دانشجو درس هم مي‌خواند

خيلي نامردي است که اول کار باز شروع کنيم از درس و اينها حرف‌زدن، اما فکر مي‌کنم اين‌حرف‌ها آن‌قدر مهم است که نگفتن‌اش خيلي نامردي بزرگ‌تري است.

خيلي‌ها 4 سال تمام مي‌آيند دانشگاه و آخرسر هم متوجه تفاوت دبيرستان و دانشگاه نمي‌شوند. دانشگاه 2 لايه دارد؛ لايه‌ اول کاملا مثل دبيرستان است؛ معلمي که با گچ روي تخته مي‌نويسد، تويي که از نوشته‌هايش کپي برمي‌داري و ميان‌ترم و پايان‌ترم و نمره‌اي که به کارنامه مي‌رود.

اما لايه دوم بر خلاف لايه اول، يک تجربه بکر و منحصر به فرد خواهد بود که همه‌چيزش دست خودتان است. مهم‌ترين چيزهايي که لايه‌ دوم يادتان خواهد داد اين است که چطوري دنبال چيزهاي مهم و به دردبخور بايد گشت... لايه دوم کشف‌کردني است. اين را هم بدانيد كه هر رشته اي، قلق خاص خودش را دارد.

بر گرفته از بخش سبک زندگی : دانشجویی از مجله همشهری جوان

ادامه نوشته در ادامه مطلب

زدی ضربتی ، ضربتی نوش کن!

zoorname — Tue, 05 Aug 2008 22:37:34 GMT

پیش نوشت : یکی از ذکور ِ محترم ( یکی از پسرهای معروف دانشکده) ایمیل زده ، مطلبی خلاصه و کوتاه نوشته بعلاوه یک عکس ...نوشته و عکسی را که فرستاده به رسم ادب و احترام متقابل اینجا میگذارم ، اما شما خودتان قضاوت کنید که آخرالزمان که میگویند حتما مصداق داشته دیگر...!

پست قبل را یک دختر نوشته و این پست را یک پسر...!

بی هیچ ناراحتی و زحمتی جای همه ی BF ها در پست قبل ، GF بگذارید ،

جای همه ی کلمات دختر ، بنویسید پسر و مطلب را دوباره بخوانید . قسمت آخر هم که رسیدید بخوانید دربه در دنبال کار میگردند تا بواسطه آن یک زن هم بتوانند بگیرند و بعد از دانشگاه در یک جایی کاملن بی ربط به درسشان مشغول به کار (درآوردن یک لقمه نون واسه زن و بچه شان) میشوند.

همین و تمام.

ضدگزارشی از یک دختر دانشجو

zoorname — Mon, 28 Jul 2008 21:47:18 GMT

:: این یادداشت ، نوشته یک دانشجوی دانشکده هنر دانشگاه آزاد است که از قضا ( غذا ! ) دختر هم هست .

ترم 2 همچنان قادر به ساختن کلمات معنی دار نمیباشند! متوجه میشوند به غیر از آنها افراد دیگری نیز به اسم دانشجو تو این مملکت هستند! به مقدار بسیار ناچیز از قطر ابروها کاسته میشودولی سیبیل جزیی از اعضای ثابت بدن می باشد.سر کلاس متوجه موجوداتی عجیب و غریب میشوند اما اسم آنها را نمی دانند.کماکان مسیر دانشگاه تا خانه بدون هیچ کم و کاستی طی میشود.نیمی از کتاب های ترم را میخرند و نیمه دیگر را از کتابخانه میگیرند.اگر به آنها سلام کنید در جواب زمزمه نامفهومی میشنوید با این مضمون:سلام علیکم ورحمة الله و برکاته! دو- سه بار از جلوی تریای (سلف ِ) دانشکده رد میشوند اما جرأت داخل شدن را ندارند!(استغفرالله)

ترم 3 به معنای واژه پسر پی می برند و با ماهیت آن موجودات عجیب و غریب آشنا می شوند.به این نکته حیاتی پی می برند که تنها استفاده WC قضای حاجت نیست!!!سوژه خنده پیدا می کنند. همه کتابها را از کتابخانه می گیرند و متوجه میشوند که تا 4 جلسه میتوانند سر کلاس غیبت کنند. می فهمند که شهر خیلی بزرگ است و غیر از خانه شان جاهای دیگری هم دارد! تریا دانشکده تبدیل به پاتوق آنها میشود.در جواب سلام شما میگویند سلام!

ترم 4 با واژه BF آشنا میشوند اما راه و رسم تور کردنش را بلد نیستند.ابروها نازک میشودو سیبیل ناپدید!در ساعت های استراحت بین کلاسها و حتی وسط کلاس ها به WC میروند!!!همیشه در دانشگاه از قسمتهای "پر پسر" عبور میکنند.شروع میکنند به پرسیدن آدرس از پسرای خوش تیپ دانشگاه!(نکته:اگر دیدید که جلوی در آموزش یه دختر ازتون آدرس آموزش رو پرسید پس: 1- دختره ترم 4 درس میخونه.2-شما خوشتیپید!.3 – یالا مخشو بزن دیگه چلمن) !
شروع میکنن به نوشتن جزوه !هر 2-3 شب یکبار به خانه میروند برای حاضری و به خاطر غر زدن های مامان بابا.(خوب پدر مادرن دیگه دلشون تنگ میشه شما به بزرگی خودتون ببخشید!) و تعویض لباس و بقیه روز ها خونه دوستشون درس میخونن!(آره جون خودت .بیچاره پدر ,مادره خبر نداره!!!!) در جواب سلام شما میگویند:سلام.چطوری؟خوبی؟

ترم 5 یکی از این موجودات خوش خط و خال (BF ) را بدست می آورند اما چون تازه کار هستند بامبول های زیادی سرشان پیاده میشود!اصلاً سر کلاسها نمی روند و از دانشگاه فقط با WC کار دارند!چون BF دارند دیگه احدی را تحویل نمیگیرند و درست مثل ترم یک میشوند( چون این دفعه فکر میکنن فقط خودشونن که BF دارند و آسمان باز شده این پسره افتاده تو بغل اینا!= آخر بی جنبگی)کوتاهترین مسیری را که طی میکنند مسیر دانشگاه به کافی شاپ و سپس خانه میباشد.از چهره مردانه گذشته تنها خاطره ای باقی مانده است!(اینجاست که میگن مردونگی مُرده!!!) به دلیل افزایش آرایشات روی صورتشون اضافه وزن می آورند و برای جبران آن از مقدار شلوار و مانتو شان کم میکنند!یک میز اختصاصی برای خودشان و BF شان در تریا دانشکده رزرو است!تابلو میشوند.کارکنان حراست دانشگاه آنها را به اسم کوچک می شناسند.سند کمیته انضباطی را به نامشان میکنند!
در جواب سلام شما (بعد از 10 دقیقه!) می گویند:اوا سلام ببخشید حواسم نبود(طرف داره عاشق میشه و حواسش یه جای دیگست....خاک بر سرت)!

ترم 6 خیلی تابلو میشوند!عاشق میشوند! مورد سوءاستفاده قرار میگیرند!مشروط میشوند!!!

ترم 7 به طرز وحشتناکی تابلو میشوند! در عشق شکست میخورند!مشروط میشوند!

ترم 8 دوباره آدم میشوند.دیگر تابلو نیستند چون جوانان مستعد دیگری جای آنها را میگیرند(من لذت می برم میبینم این جوونا.......!)جای جای دانشگاه برایشان خاطره انگیز است.مثل بچه آدم این ترم درس میخوانند فارغ میشوند.در به در دنبال شوهر میگردند.به نگهبان جلوی در دانشگاه هم پا می دهند.

بعد از دانشگاه: ازدواج میکنند و رخت بچه میشورند

کاریابی / 360 / عمر گران و خانم جوجه

zoorname — Tue, 15 Jul 2008 21:20:29 GMT

نبودیم، عذر تقصیر

خب یک وقت هایی میشود که انسان تصمیم می گیرد برود دنبال کار

یک وقت هایی هست که به او کار نمیدهند ، البته باید بگویم که خیلی وقت ها هست !

عکس نوشت : باور کنید که کار پیدا کردن از اینطوری پول گرفتن هم سخت تر است...

نتیجه میگیریم که دوستان عزیز الان که هنوز درستون تموم نشده بلند شید برید یه جا پیدا کنید ، کار کنید ، تا وقتی درستون تموم شد سر گردون نشید که خب حالا چی کار کنم ؟

تازه یه خواهش هم دارم لااقل اگه کار نمیکنید ، به خاطر هر تق و توقی نرید توی page uni توی 360 به همدیگه گیر بدید و در دسته های مختلف با هم به نزاع بپردازید..

اونوقت نوه هاتون که ازتون میپرسن ننه جون ، بابا جون قصه دانشگاهت و بگو ، باید بگید :

"خب میدونی ، دوره ما فرق میکرد ، مد شده بود می رفتیم تو سایت با هم حرف میزدیم و کل کل میکردیم ، و الخ "

اونوقت هست که تازه میفهمید :

عمر گران میگذرد خواهی نخواهی .... ( با صدای معین لطفن )

ضمنا مراتبب امتنان را از سرکار خانم "جوجه" به علت مزاحمت های بیشمارشان دارم .

پ.ن : خب با تخفیفات ویژه ، 3000 تومان میشود خانم ِ جوجه ، شماره حساب را مینویسم ، در اسرع وقت پرداخت نمائید که در صورت غفلت نه تنها لینک شما برداشته میشود بلکه اسمتان با اسم یکی از خیل عظیم مشتاقان تغییر خواهد کرد !

تقلب های به یادماندنی(3) - عواقب

zoorname — Sun, 29 Jun 2008 19:29:18 GMT

تقلب های به یادماندنی(2)

zoorname — Fri, 27 Jun 2008 20:04:18 GMT

در ستایش استعداد این دختر چه میتوان گفت ؟؟؟

نوش جانت نمره ای که به خاطرش این همه تلاش کرده ای .... :)

تقلب های به یادماندنی(1) امتحانات و ماجرای تصمیم ما!

zoorname — Mon, 23 Jun 2008 21:29:18 GMT

پ.ن : جای شما خالی ، امروز صبح ساعت 10:30 رسیدیم دانشگاه و در عین ناباوری با یکی از رفقا شروع کردیم به درس خواندن ، امتحانمان ساعت ۲ شروع میشد .... سرسری میخواندیم ، یکی از رفقایمان رسید که آقا اشتباهی به من گفتند زیاد پاس کردی و اینکه باید این امتحان را بدهم و اگر ندهم ترم آخر نیستم و الخ ؟؟! اگر بدهم تعداد واحدهای پاس شده ام به اندازه می رسد . ما کمی به خودمان نگاه کردیم و بیشتر به کارت این رفیقمان که این درس را حذف نکرده بودند !!! آخه از شما چه پنهان که این رفیق ما تا به حال جلوس اجلال در کلاس نفرموده بوند و به قول دوستی ، دانسته های ایشان در مورد درس ، مثل دانسته های خری بود از پیانو !! ( البته بنده و دوست دیگر هم دست کمی از او نداشتیم!)

خلاصه اینطوری بود که تصمیم گرفتیم بخوانیم و امتحان بدهیم.

خواندیم ، امتحان دادیم و همه خوب امتحان دادیم ، ....

نکته اش را گرفتید که ، باز هم لحظات آخر و باز هم یک تصمیم.. هورا ، ما هنوز زنده ایم به همین هیجانات

سرخی وقیح صورت همشهریان من!؟

zoorname — Wed, 18 Jun 2008 21:13:54 GMT

برای نگرانی ها و اشک های دوست عزیزم

وبرای مادری که چشم انتظار پسرش هست ....

:: یادداشت امید معماریان از وبلاگ نویسان زندانی ، پس از آزادی

امروز تمام روز درگیر مادرم بودم که این روزها، غمگین است وآرام آرام آرامشش را ازدردی که می‌کشد از دست می دهد. مانده نگاهی که به او می کنیم ودردی که در خود می‌ریزد. امروز دیگر نمی توانست این درد لعنتی را تحمل کند. عفونت بود و ورم شدید دست که ازپس ماه ها رنج کشیدن دیگر شباهتی به آنچه باید باشد ندارد. امروز در بیمارستان بستری اش کردیم. از صبح بیمارستان بودم. دوماه ایام آب خنک، کمرش را تا کرده بود. چه بگویم... هنوز با نگرانی به من نگاه می کند. هر لحظه فکر می کند که لحظه آخر است. هم من هم او. من از یک جهت واو از جهتی دیگر.

اما نگرانی میراث مشترک ماست. او که مادری کرده در سیاه ترین روزها وسخت ترین دوران ها وبرای من که در یک کمدی استفراغ آمیز روزها را به شب ها می دوزم وانگار نه انگار که این روح بی پناه هنوز در جواب پرسش های بیشمارش یک سرخوردگی آمیخته به ریشخند را به دوش می کشدواز اینکه که دیگر نمی تواند به کوچه های معصومی که در پیله جدا از ریای چند لابه ای که برای مابه صد نام مختلف دوخته اند، بازگردد غمگین است. غمگینی حریصی که تا انتهای همه ناکامیهای نسل می می آید و به بازتولید یک نفرت فراموش ناکردنی می انجامد....من مانده بودم ومادر امروز در آن اتاق سراسر کبودی ونگاهی که هر چه می کردم به سوی ساعت نمی رفت. وانگشتانی که دیگر نمی فشرد دستم را.... امروز مادرم را در سراسر تاریخ دیدم وهمه مادرانی که پسرانشان را هیچگاه ندیدند. هیچگاه آخرین لبخند وآخرین سلامشا ن را به یاد‌نیاوردند. همه کسانی که درد انتظار کمرشان را شکست....چه بگویم از داغ هایی که بر روح مردمان این سرزمین، همچنان سرخی وقیحی از خود دارد.... براین سرخی دمادمی که روی همشهریانم را به زیبایی احمقانه ای آمیخته است، من امروز غبطه می خورم....با اندوهی برای یک ساعت تمام. ...نه بیشتر. ....

باید کمی امید بدهم. شاید برای چنین روزی مادرم مرا امید اسم نهاد. شاید او می دانست که روزی او می ماند ودستش را می فشارد ودر چشمانش لبخند می زند ومی‌گوید مادر بیا به خانه برویم.... راستی من منزلمان را گم کرده ام. آقا.... آن روز ۵ دقیقه نمی دانم چه شد سرم دائم به دیوار می خورد.... راستی شما می دانید چرا؟ خواب می دیدم من انگار...آقا خواهش می کنم. لطفابا من دست ندهید. من نمی توانم شما را دوست داشته باشم.... شما نفرت یک سرزمین را به دوش می کشید.... من به لبخند شما پاسخ نمی دهم....شمایک عذر خواهی به تاریخ بدهکارید....لطفا روی خود را کم کنید دیگر....

پ.ن : این پست شخصی ست . لطفا سوال نفرمائید.

پرسش و پاسخی درباره امتحان

zoorname — Wed, 11 Jun 2008 22:04:49 GMT

سوال:

آیا برگزاري امتحان در دوران تحصيل لازم است ؟ از روش‌هاي ديگري هم مي‌توان براي سنجش يادگيري استفاده كرد؟

جواب :

روش های دیگر معمولا اثربخش‌تر بوده اند. مثل آوردن چای برای استاد زبان، حساب کردن کرایه استاد برنامه نویسی، گریه و زاری پشت در اتاق مدیر گروه، انگشتر عقیق در دست داشتن در کلاس اندیشه اسلامی، کمک به استاد فلسفه در اسباب کشی، ساعت شش صبح دوچرخه سواری در خیابان منتهی به دریا به همراه استاد فیزیک 2 ، فحش دادن به استاد قبلی در کلاس تاریخ علم برای خوش آمد استاد، پرسیدن سوال‌های کاملا علمی در کلاس تنظیم خانواده، جیغ و داد در حیاط دانشکده، و البته بعضی روش‌ها هم هست که می‌گویند مخصوص دخترهاست و من اصلا چیزی از آن ها نمی‌دانم که برایتان بنویسم.

سوال:

چند توصيه براي اين كه امتحان برايمان خيلي ترسناك نباشد!

جواب :

با استاد دوست بشید، جزوه هاشو جابجا کنید، براش نوشابه بخرید، تاکسی سرویسش بشید، یه دوست درس‌خون پیدا کنید، روز امتحان بغل دست اون دوست درس‌خون بشینید، به وضع معیشتی مراقبان توجه کنید و اگه می‌خواید آخر ترم آویزون هر راه و روش و ناز و عشوه ‌استادا نشین از همون اول درستون رو بخونید !